ΑΓΙΟΡΕΙΤΙΚΕΣ ΜΝΗΜΕΣ

43 - ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ 1821

         Γεγονότα που διαδραματίσθηκαν στον Άθω και η συμβολή των μοναχών στην Εθνεγερσία.

Από keliotis @ 10/2/2010 16:57 | Permalink | Σχόλια
Tags: Διάφορα

Η Αγιορειτική Εστία Θεσσαλονίκης, της οποίας μια πρώτη γνωριμία μπορείτε να κάνετε επισκεπτόμενοι την ιστοσελίδα της (www.agioritikiestia.gr), δοκίμασε μια ευχάριστη έκπληξη, όταν διαπίστωσε πόσο μεγάλο ενδιαφέρον, αισθητικό, τεχνικό και θεματικό, είχαν φωτογραφίες επισκεπτών του Αγίου Όρους, που αναρτήθηκαν στην συνέχεια στα blog τους.

Αποφάσισε, ύστερα από αυτό, να οργανώσει μια Έκθεση Φωτογραφίας για το 2010, χρονιά που συμπληρώνει την πρώτη δεκαετία από την ίδρυση της, με έργα Ελλήνων και ξένων bloggers καθώς και αποσπάσματα από κείμενα που τα συνοδεύουν, στον Εκθεσιακό χώρο της, Εγνατίας 109 Θεσσαλονίκη.

Δεκάδες φίλοι του Αγίου Όρους, από όλο τον κόσμο, επισκέπτονται το Άγιο Όρος, φωτογραφίζουν, γράφουν εντυπώσεις, συνομιλούν με τους μοναχούς, ψηλαφούν τον ιδιαίτερο κόσμο της Μοναστικής Πολιτείας.

Πολλοί από αυτούς διατηρούν προσωπικό blog στο οποίο αναρτούν φωτογραφίες και κείμενα, που αποτυπώνουν εντυπώσεις, επιλογές, προβληματισμούς.

Στην έκθεση «Ο Άθως ταξιδεύει στον κόσμο του Διαδικτύου μέσα από τον φακό των BLOGERS», παρουσιάζονται φωτογραφίες και κείμενα, επιλεγμένα από τη δουλειά και τις εντυπώσεις των επισκεπτών - blogers από όλο τον κόσμο, αποδίδοντας την ποικιλία και τον πλούτο των εντυπώσεων των επισκεπτών.

Η Έκθεση θα εγκαινιαστεί την 25 Ιουνίου 2010 και θα διαρκέσει μέχρι την 17 Σεπτεμβρίου 2010.

Αναζητείται λύση στα τεχνικά προβλήματα ώστε η Έκθεση να αναρτηθεί στο διαδίκτυο ως η πρώτη ηλεκτρονική Έκθεση Φωτογραφίας.

Από keliotis @ 19/3/2010 21:51 | Permalink | Σχόλια
Tags: αγιορειτική εστία , φωτογραφίες , έκθεση

Έκθεση με θέμα «Ανακατασκευή Χιλανδαρίου, 6 χρόνια μετά την πυρκαγιά», θα εγκαινιασθεί την Τετάρτη 24 Μαρτίου στη Σερβική Ακαδημία Τεχνών και Επιστημών στο Βελιγράδι.

Η Έκθεση θα παραμείνει ανοικτή μέχρι την 2α Μαΐου 2010.

Με άδεια της Ιεράς Κοινότητας του Αγίου Όρους θα παρουσιασθούν κειμήλια της Μονής μισοκατεστραμένα ή διασωθέντα την τελευταία στιγμή από την μεγάλη πυρκαγιά της 4ης Μαρτίου 2004.

Κατά τη διάρκεια της Έκθεσης θα πραγματοποιηθούν διαλέξεις Σέρβων και Ελλήνων επιστημόνων.

Περισσότερα (στα Σερβικά) εδώ.

.

.

Από keliotis @ 19/3/2010 10:02 | Permalink | Σχόλια
Tags: 04 χιλιανδαρίου , κειμήλιο , πυρκαγιά , έκθεση

Η Εκκλησία μας, απευθυνόμενη στο πρόσωπο της Υπεραγίας Θεοτόκου, κάθε Παρασκευή της Αγίας και Μεγάλης Τεσσαρακοστής, μας καλεί να συνειδητοποιήσουμε αυτόν τον άλλο τρόπο ζωής που εξακολουθεί να προτείνει στον άνθρωπο. Η Υπεραγία Θεοτόκος δεν είναι απλώς η γυναίκα εκείνη που γέννησε το Χριστό, ούτε η Μάνα που ακούει τα παράπονά μας, συμπαρίσταται στις δυσκολίες και τους καημούς μας, στέργει και μεσιτεύει στον Υιό της για τον καθέναν από μας που απευθύνεται προς Αυτήν.

Η Παναγία είναι ό,τι καλύτερο προσέφερε ο άνθρωπος στο Θεό και ταυτόχρονα ό,τι ο Θεός κατέστησε σκεύος εκλογής Του, ανταποκρινόμενος στην ωραιότητα του σώματος και της ψυχής. Η Παναγία δεν ήταν κάτι το απρόσιτο, το υπερφυσικό, ένα πρόσωπο που "κατά λάθος" εμφανίστηκε και προικίστηκε χάρις στην εύνοια του Θεού με μοναδικά προνόμια. Στο πρόσωπό της ενσαρκώθηκαν η υπακοή και η αγάπη προς το Θεό. Και έγινε η νέα Εύα. Η παλαιά Εύα προτίμησε την υπακοή στον εαυτό της και στον διάβολο και έδειξε αγάπη μόνο προς τον κόσμο και την ζωή του. Η νέα Εύα, όχι χωρίς σκέψη, αλλά με επίγνωση, αφήνει τον ολοκάθαρο εαυτό της στα χέρια του Θεού, από αγάπη προς Αυτόν. Και αποδέχεται την σάρκωση του Χριστού στη μήτρα της όχι ως άβουλη ύπαρξη, αλλά ως αγιασμένο πρόσωπο, δηλαδή ως προσωπικότητα που παραδίδει τους χυμούς του σώματος και της ψυχής στην αγάπη του Θεού, Τον κυοφορεί και Τον ακολουθεί μέχρι τέλος.

Αυτή της η στάση δίνει στον άνθρωπο, πάντοτε αλλά και σήμερα, ένα μεγάλο μήνυμα. Ότι μας λείπει η υπακοή στο θέλημα του Θεού, αλλά και η αγάπη προς Αυτόν. Με λιγότερο ή περισσότερο έντονο τρόπο θεοποιούμε τον κόσμο και τον εαυτό μας, είτε στην μορφή του χρήματος και του συμφέροντος είτε στις απολαύσεις, μικρές ή μεγάλες είτε στην ασυνείδητη απιστία προς το Θεό είτε στην έλλειψη επαρκούς προσπάθειας να αγαπήσουμε τον Θεό και το συνάνθρωπο. Και λείπει από τη ζωή μας εκείνη η γνήσια χαρά του να κατοικήσει ο Χριστός μέσα μας, και με την τήρηση των εντολών Του και με την προσευχή μας σ' Αυτόν και με την μετοχή μας στη Λειτουργική ζωή της Εκκλησίας.

Η Εκκλησία δεν καταγγέλλει απλά την δεδομένη πραγματικότητα του κόσμου. Περιγράφει τον εγκλωβισμού μας σε έναν τρόπο ζωής που έχει το Θεό στο περιθώριο ή στην μορφή του θρησκευτικού καθήκοντος δια τον φόβον της συνειδήσεως, των τύψεων και του ελέγχου. Και γνωρίζουμε καλά ότι μοιάζει με θαύμα η προοπτική του απεγκλωβισμού μας από αυτή την στάση ζωής, καθώς μάλιστα επαρκούν οι δικαιολογίες της πραγματικότητας. Του κόσμου της επικοινωνίας και της πληροφορίας, της δύναμης της τεχνολογίας, του θριάμβου της ισχύος και του πολέμου, του συστήματος που λειτουργεί αγχωτικά, απαξιωτικά και καλλιεργεί τον μονόδρομο του θανάτου σε ό,τι κι αν κάνουμε.

Θαύμα του Θεού όμως είναι η πορεία της Παναγίας. Θαύμα του Θεού είναι η Εκκλησία και οι Άγιοι. "Τα αδύνατα παρά τοις ανθρώποις, δυνατά παρά τω Θεώ", μας λέει ο Ιησούς Χριστός. Αυτό το θαύμα ζει η Εκκλησία ανά τους αιώνες.

Το αειπάρθενον της Υπεραγίας Θεοτόκου "προ του τόκου, κατά τον τόκον και μετά τον τόκον". "Το υπέρλαμπρον το της αγνείας της". Την αδυναμία των Αγγέλων να βρούνε εγκώμιο επάξιο της ομορφιά της. Τα "Χαίρε" των ανθρώπων, που πηγάζουν από την απορία του θαύματος, αλλά και το μέγεθος της αγάπης της και της υπακοής της στο θέλημα του Θεού. Και η βεβαιότητα ότι γίνεται γέφυρα που μεταφέρει όλους εμάς που είμαστε στη γη προς τον ουρανό.

Ο Ακάθιστος Ύμνος μας υπενθυμίζει το γήινο θαύμα της Παναγίας, που ήταν η σωτηρία της Κωνσταντινούπολης και του λαού της από τη βάρβαρη επιδρομή των Αβάρων τον 7ο αιώνα. Ο Ακάθιστος Ύμνος μας υπενθυμίζει τη δική μας σωτηρία χάρις στην αποδοχή της Παναγίας να γίνει Θεοτόκος. Ο Ακάθιστος Ύμνος μας προτρέπει να ακολουθήσουμε το πρότυπο της Παναγίας, ζητώντας αγάπη στη ζωή μας προς το Θεό και το συνάνθρωπο, ζητώντας παρθενία, δηλαδή αγώνα εναντίον της αμαρτίας και του κακού, ζητώντας υπακοή, δηλαδή τη γνήσια ελευθερία της κοινωνίας με το Θεό και την εφαρμογή των εντολών Του στη ζωή μας. Και τα "Χαίρε" του ύμνου θα πλημμυρίσουν τότε και την δική μας ύπαρξη, γιατί όταν γίνει έστω και κατ' ολίγον, πράξη αυτός ο τρόπος ζωής, θα συνειδητοποιήσουμε αυτό που ενώ υπάρχει, δεν το ζούμε, δηλαδή το αγκάλιασμα της ύπαρξής μας από τη χάρη και τη χαρά που δίνει ο Θεός.

Ενίοτε όσοι εξακολουθούμε να πιστεύουμε σ' αυτή τη χαρά και την χάρη μοιάζουμε λίγοι, περιθωριακοί και εκτός της σύγχρονης πραγματικότητας. Οι αριθμοί ίσως δεν μας ευνοούν. Ξέρουμε όμως ότι αν δεν λειτουργήσουμε ως το ζυμάρι που φαίνεται λίγο αλλά ζυμώνει όλο το ψωμί, ο κόσμος δεν μπορεί να ζήσει. Και η Παναγία τελικά αυτό μας διδάσκει. Ότι ένα ς άνθρωπος μπορεί να κάνει τον κόσμο να ζήσει. Όχι απλώς να επιβιώσει. Να ζήσει με την χαρά του Παραδείσου και την ομορφιά της πίστης. Και αξίζει τελικά το Ακάθιστον της προσπάθειας!

Του Πρωτ. Θεμιστοκλή Μουρτζανού, Προέδρου της Ενώσεως Θεολόγων Ν. Μαγνησίας

ΑΚΑΘΙΣΤΟΣ ΥΜΝΟΣ

"Οι Χαιρετισμοί της Παναγίας"

Απολυτίκιον

Το προσταχθέν μυστικώς λαβών έν γνώσει,
εν τή σκηνή του Ιωσήφ σπουδή επέστη,
ο ασώματος λέγων τή Απειρογάμω.
Ο κλίνας τή καταβάσει τους ουρανούς,
χωρείται αναλλοιώτως όλος εν σοι·
ον καί βλέπων εν μήτρα σου,
λαβόντα δούλου μορφήν,
εξίσταμαι κραυγάζειν σοι·
Χαίρε Νύμφη ανύμφευτε.

Άγγελος πρωτοστάτης, ουρανόθεν επέμφθη,
ειπείν τή Θεοτόκω το Χαίρε· (εκ γ')
καί συν τή ασωμάτω φωνή, σωματούμενόν σε
θεωρών Κύριε, εξίστατο καί ίστατο, κραυγάζων
πρός αυτήν τοιαύτα·
χαίρε δι ης η χαρά εκλάμψει
χαίρε δι' ης η αρά εκλείψει
χαίρε του πεσόντος Αδάμ η ανάκλησις
χαίρε των δακρύων της Εύας η λύτρωσις
χαίρε ύψος δυσανάβατον ανθρωπίνοις λογισμοίς
χαίρε βάθος δυσθεώρητον καί Αγγέλων οφθαλμοίς
χαίρε ότι υπάρχεις Βασιλέως καθέδρα
χαίρε ότι βαστάζεις τόν βαστάζοντα πάντα
χαίρε γαστήρ ενθέου σαρκώσεως
χαίρε δι' ης νεουργήται η κτίσις
χαίρε δι' ής βρεφουργείται ο Κτίστης
Χαίρε Νύμφη ανύμφευτε.

Βλέπουσα η Αγία, εαυτήν εν αγνεία,
φησί τω Γραβριήλ θαρσαλέως·
το παράδοξόν σου της φωνής, δυσπαράδεκτόν μου τή ψυχή φαίνεται·
ασπόρου γαρ συλλήψεως, τήν κύησιν πώς λέγεις κράζειν·
Αλληλούϊα.

Γνώσιν άγνωστον γνώναι, η Παρθένος ζητούσα,
εβόησε πρός τόν λειτουργούντα·
εκ λαγόνων αγνών,
Υιόν πώς εστι τεχθήναι δυνατόν; λέξον μοι·
πρός ην εκείνος έφησεν εν φόβω, πλην κραυγάζων ούτω·
χαίρε βουλής απορρήτου μύστις
χαίρε σιγής δεομένων πίστις
χαίρε των θαυμάτων Χριστού το προοίμιον
χαίρε των δογμάτων αυτού το κεφάλαιον
χαίρε κλίμαξ επουράνιε δι' ής κατέβει κατέβη ο Θεός
χαίρε γέφυρα μετάγουσα τους εκ γης πρός ουρανόν
χαίρε το των Αγγέλων πολυθρύλητον θαύμα
χαίρε το των δαιμόνων πολυθρήνητων τραύμα
χαίρε το φώς μηδένα διδάξασα
χαίρε σοφών υπερβαίνουσα γνώσιν
χαίρε πιστών καταυγάζουσα φρένας
Χαίρε Νύμφη ανύμφευτε.

Δύναμις του Υψίστου, επεσκίασε τότε,
πρός σύλληψιν τή Απειρογάμω·
καί τήν εύκαρπον ταύτης νηδύν, ως αγρόν υπέδειξεν ηδύν άπασι,
τοις θέλουσι θερίζειν σωτηρίαν, εν τω ψάλλειν ούτως·
Αλληλούϊα.

Έχουσα θεοδόχον η Παρθένος τήν μήτραν,
ανέδραμε πρός τήν Ελισάβετ,
το δε βρέφος εκείνης ευθύς, επιγνόν τόν ταύτης ασπασμόν, έχαιρε!
Καί άλμασιν ως άσμασιν, εβόα πρός τήν Θεοτόκον.·
χαίρε βλαστού αμαράντου κτήμα
χαίρε γεωργόν γεωργούσα Φιλάνθρωπον
χαίρε φυτουργόν της ζωής ημών φύουσα
χαίρε άρουρα βλαστάνουσα ευφορίαν οιοκτιρμών
χαίρε τράπεζα βαστάζουσα ευθηνίαν ιλασμών
χαίρε ότι λειμώνα της τρυφής αναθάλλεις
χαίρε ότι λιμένα των ψυχών ετοιμάζεις
χαίρε δεκτόν πρεσβείας θυμίαμα
χαίρε παντός του κόσμου εξίλασμα
χαίρε Θεού πρός θνητούς ευδοκία
χαίρε θνητών προς Θεόν παρρησία
Χαίρε Νύμφη ανύμφευτε.

Ζάλην ένδοθεν έχων, λογισμών αμφιβόλων,
ο σώφρων Ιωσήφ εταράχθη, πρός τήν άγαμόν σε θεωρών,
καί κλεψίγαμον υπονοών άμεμπτε·
μαθών σε σου τήν σύλληψιν εκ Πνεύματος Αγίου έφη·
Αλληλούϊα.

Ήκουσαν οι Ποιμένες, των Αγγέλων υμνούντων,
τήν ένσαρκον Χριστού παρουσίαν·
καί δραμόντες ως πρός ποιμένα,
θεωρούσι τούτον ως αμνός άμωμον,
εν τη γαστρί Μαρίας βοσκηθέντα,
ην υμνούντες είπον·
χαίρε αμνού καί Ποιμένος Μήτηρ
χαίρε αυλή λογικών προβάτων
χαίρε αοράτων εχθρών αμυντήριον
χαίρε Παραδείσου θυρών ανοικτήριον
χαίρε ότι τα ουράνια συναγάλλεται τή γη
χαίρε ότι τα επίγεια συγχορεύει ουρανοίς
χαίρε των Αποστόλων το ασίγητον στόμα
χαίρε των Αθλοφόρων το ανίκητον θάρσος
χαίρε στερρόν της πίστεως έρισμα
χαίρε λαμπρόν της χάριτος γνώρισμα
χαίρε δι ης εγυμνώθη ο Άδης
χαίρε δι ης ενεδύθημεν δόξαν
Χαίρε Νύμφη ανύμφευτε.

Θεοδρόμον αστέρα, θεωρήσαντες Μάγοι,
τή τούτου ηκολούθησαν αίγλη·
καί ως λύχνον κρατούντες αυτόν,
δι' αυτού ηρεύνων κραταιόν άνακτα·
καί φθάσαντες τόν άφθαστον, εχάρησαν αυτώ βοώντες·
Αλληλούϊα.

Ίδον παίδες Χαλδαίων, εν χερσί της παρθένου,
τόν πλάσαντα χειρί τους ανθρώπους·
καί δεσπότην νοούντες αυτόν, ει καί δούλου έλαβε μορφήν,
έσπευσαν τοις δώροις θεραπεύσαι, καί βοήσαι τή ευλογημένη·
χαίρε αστέρος αδύτου μήτηρ
χαίρε αυγή μυστικής ημέρας
χαίρε της απάτης τήν κάμινον σβέσασα
χαίρε της Τριάδος τους μύστας φωτίζουσα
χαίρε τύρρανον απάνθρωπον εκβαλούσα της αρχής
χαίρε Κύριον Φιλάνθρωπον επιδείξασα Χριστόν
χαίρε η της βαρβάρου λυτρουμένη θρησκείας
χαίρε η του βορβόρου ρυομένη των έργων
χαίρε πυρός προσκύνησιν παύσασα
χαίρε φλογός παθών απαλλάττουσα
χαίρε πιστών οδηγέ σωφροσύνης
χαίρε πασών γενεών ευφροσύνη
Χαίρε Νύμφη ανύμφευτε.

Κήρυκες θεοφόροι, γεγονότες οι Μάγοι,
υπέστρεψαν εις τήν Βαβυλώνα·
εκτελέσαντές σου τόν χρησμός,
καί κυρήξαντές σε τόν Χριστόν άπασιν,
αφέντες τόν Ηρώδην ως ληρώδη, μή ειδότα ψάλλειν·
Αλληλούϊα.

Λάμψας εν τή Αιγύπτω, φωτισμόν αληθείας,
εδίωξας του ψεύδους το σκότος·
τα γαρ είδωλα ταύτης Σωτήρ, μή ενέγκαντά σου τήν ισχύν πέπτωκεν,
οι τούτων δε ρυσθέντες, εβόων πρός τήν Θεοτόκον
χαίρε άνόρθωσις των ανθρώπων
χαίρε κατάπτωσις των δαιμόνων
χαίρε της απάτης τήν πλάνην πατήσασα
χαίρε των ειδώλων τόν δόλον ελέγξασα
χαίρε θάλασσα ποντίσασα Φαραώ τόν νοητόν
χαίρε πέτρα η ποτίσασα τους διψώντας τήν ζώην
χαίρε σκέπη του κόσμου πλατυρέρα νεφέλης
χαίρε τροφή του Μάννα διάδοχε
χαίρε τρυφής αγίας διάκονε
χαίρε η γή της επαγγελίας
χαίρε εξ ης ρέει μέλι καί γάλα
Χαίρε Νύμφη ανύμφευτε.

Μέλλοντος Συμεώνος,
του παρόντος αιώνος,
μεθίστασθαι του απατεώνος,
επεδόθης ως βρέφος αυτώ, αλλ' εγνώσθης τούτω καί Θεός τέλειος·
διόπερ εξεπλάγη σου τήν άρρητον σοφίαν κράζων·
Αλληλούϊα.

Νέαν έδειξε κτίσιν, εμφανίσας ο Κτίστις,
ημίν τοις υπ' αυτού γενομένοις·
εξ απόρου βλαστήσας γαστρός, καί φυλάξας ταύτη ώσπερ ην άφθορον,
ίνα το θαύμα βλέποντες, υμνήσωμεν αυτήν βοώντες·
χαίρε το άνθος της αφθαρσίας
χαίρε το στέφος της εγκρατείας
χαίρε αναστάσεως τύπον εκλάμπουσα
χαίρε των αγγέλων τόν βίον εμφαίνουσα
χαίρε κυοφορούσα οδηγόν πλανωμένοις
χαίρε απογεννώσα λυτρωτήν αιχμαλώτοις
χαίρε Κτιστού δικαίου δυσώπησις
χαίρε πολλών πταιόντων συγχώρησις
χαίρε στολή των γυμνών παρρησίας
χαίρε στοργή πάντα πόθον νικώσα
Χαίρε Νύμφη ανύμφευτε.

Ξένον τόκον ιδόντες, ξενωθώμεν του κόσμου,
τόν νουν εις ουρανόν μεταθέντες·
διά τούτο γαρ ο υψηλός Θεός, επί γης εφάνη ταπεινός άνθρωπος,
βουλόμενος ελκύσαι πρός το ύψος, τους αυτώ βοώντας·
Αλληλούϊα.

Όλος ην εν τοις κάτω, καί των άνω ουδόλως,
απήν ο απερίραπτος Λόγος·
συγκατάβασις γαρ θεϊκή, ου μετάβασις δε τοπική γέγονε,
καί τόκος εκ Παρθένου θεολήπτου, ακουούσης ταύτα·
χαίρε Θεού αχωρήτου χώρα
χαίρε σεπτού μυστηρίου θύρα χαίρε των απίστων αμφίβολον άκουσμα
χαίρε των πιστών αναμφίβολον καύχημα
χαίρε όχημα πανάγιον του επί των Χερουβίμ
χαίρε οίκημα πανάριστον του επί των Σεραφίμ
χαίρε η ταναντία εις ταυτό αγαγούσα
χαίρε η παρθενίαν καί λοχείαν ζευγνύσα
χαίρε δι ης ελύθη παράβασις
χαίρε δι ης ηνοίχθη Παράδεισος
χαίρε η κλεις της Χριστού Βασιλείας
χαίρε ελπίς αγαθών αιωνίων
Χαίρε Νύμφη ανύμφευτε.

Πάσα φύσις Αγγέλων, κατεπλάγη το μέγα,
της σης εναθρωπίσεως έργον·
τόν απρόσιτον γάρ ως Θεόν,
εθεώρει πάσι προσιτόν άνθρωπον,
ημίν μεν συδιάγοντα, ακούοντα δε παρά πάντων ούτως·
Αλληλούϊα.

Ρήτορας πολυφθόγους, ως ιχθύας αφώνους,
ορώμεν επί σοι Θεοτόκε·
απορούσι γαρ λέγειν το πώς καί Παρθένος μένεις καί τεκείν ίσχυσας·
ημείς δε το μυστήριον θαυμάζοντες, πιστώς βοώμεν·
χαίρε σοφίας Θεού δοχείον
χαίρε προνοίας αυτού ταμείον
χαίρε φιλοσόφους ασόφους δεικνύουσα
χαίρε τεχνολόγους αλόγους ελέγχουσα
χαίρε ότι εμωράνθησαν οι δεινοί συζητηταί
χαίρε ότι εμαράνθησαν οι των μύθων ποιηταί
χαίρε των Αθηναίων τας πλοκάς διασπώσα
χαίρε των αλιέων τας σαγήνας πληρούσα
χαίρε βυθού αγνοίας εξέλκουσα
χαίρε πολλούς εν γνώσει φωτίζουσα
χαίρε ολκάς των θελόντων σωθήναι
χάιρε λιμήν των του βίου πλωτήρων
Χαίρε Νύμφη ανύμφευτε.

Σώσαι θέλων τόν κόσμον, ο των όλων κοσμήτωρ,
πρός τούτον αυτεπάγγελτος ήλθε·
καί ποιμήν υπάρχων ως Θεός, δι ημάς εφάνη καθ' ημάς άνθρωπος·
ομοίω γάρ το όμοιον καλέσας, ως Θεός ακούει·
Αλληλούϊα.

Τείχος ει των Παρθένων, Θεοτόκε Παρθένε,
καί πάντων των εις σε προστρεχόντων·
ο γαρ του ουρανού καί της γης, κατεσκεύασέ σου,
καί πάντας σοι προσφωνείν διδάξας·
χαίρε η στήλη της παρθενίας
χαίρε η πύλη της σωτηρίας
χαίρε αρχηγέ νοητής αναπλάσεως
χαίρε χορηγέ θεΪκής αγαθότητος
χαίρε συ γάρ ανεγέννησας τους συλληφθέντας αισχρώς
χαίρε συ γαρ ενουθετησας τους συληθέντας τόν νούν
χαίρε η τόν σπορέα της αγνείας τεκούσα
χαίρε παστάς ασπόρου νυμφεύσεως
χαίρε πιστούς Κυρίω αρμόζουσα
χαίρε καλή κουροτρόφε παρθένων
χαίρε ψυχών νυμφοστόλε αγίων
Χαίρε Νύμφη ανύμφευτε.

Ύμνος άπας ηττάται, συνεκτείνεσθαι σπεύδων,
τω πλήθει των πολλών οικτιρμών σου·
ισαρίθμους γαρ τή ψάμμω ωδάς, αν προσφέρωμέν σοι Βασιλεύ άγιε,
ουδέν τελούμεν άξιον, ών δέδωκας ημίν, τοις σοι βοώσιν·
Αλληλούϊα.

Φωτοδόχον λαμπάδα, τοις εν σκότει φανείσαν,
ορώμεν τήν αγίαν Παρθένον·
το γάρ άϋλον άπτουσα φως,
οδηγεί πρός γνώσιν θεϊκήν άπαντας,
αυγή τόν νουν φωτίζουσα, κραυγή δε τιμωμένη ταύτα·
χαίρε ακτίς νοητού ηλίου
χαίρε βολίς του αδύτου φέγγους
χαίρε αστραπή τας ψυχάς καταλάμπουσα χαίρε ως βροντή τους εχθρούς καταπλήττουσα
χαίρε ότι τόν πολύφωτον ανατέλλεις φωτισμόν
χαίρε ότι το πολύρρυτον αναβλύζεις ποταμόν
χαίρε της κολυμβύθρας ζωγραφούσα τόν ρύπον
χαίρε λουτήρ εκπλύνων συνείδησιν
χαίρε κρατήρ κιρνών αγαλλίασιν
χαίρε οσμή της Χριστού ευωδίας χαίρε ζωή μυστικής ευωχίας

Χαίρε Νύμφη ανύμφευτε.

Χάριν δούναι θελήσας, οφλημάτων αρχαίας,
ο πάντων χρεωλύτης ανθρώπων, επεδήμησε δι εαυτού,
πρός τους αποδήμους της αυτού χάριτος·
καί σχίσας το χειρόγραφον,
ακούει παρά πάντων ούτως·
Αλληλούϊα.

Ψάλλοντές σου τόν τόκον, ανυμνούμεν σε πάντες,
ως έμψυχον ναόν Θεοτόκε·
εν τή ση γαρ οικήσας γαστρί,
ο συνέχων πάντα τή χειρί Κύριος ηγίασεν,
εδόξασεν, εδίδαξεν βοάν σοι πάντας·
χαίρε σκηνή του Θεού καί Λόγου
χαίρε αγία αγίων μείζων
χαίρε κιβωτέ χρυσωθείσα τω Πνεύματι
χαίρε θησαυρέ της ζωής αδαπάνητε
χαίρε τίμιον διάδημα βασιλέων ευσεβών
χαίρε καύχημα σεβάσμιον ιερέων ευλαβών
χαίρε της Εκκλησίας ο ασάλευτος πύργος
χαίρε της βασιλείας το απόρθητον τείχος
χαίρε δι ης εγείρονται τρόπαια
χαίρε δι ης εχθροί καταπίπτουσι
χαίρε χρωτός του εμού θεραπεία
χαίρε ψυχής της εμής σωτηρία
Χαίρε Νύμφη ανύμφευτε.

Ώ πανύμνητε Μήτερ,
η τεκούσα τόν πάντων Αγίων αγιώτατον Λόγον (εκ γ')
δεξαμένη τήν νυν προσφοράν, από πάσης ρύσαι συμφοράς άπαντας·
καί της μελλούσης κολάσεως, τους συμβοώντας·
Αλληλούϊα.

Τή υπερμάχω στρατηγώ τα νικητήρια
Ως λυτρωθείσα των δεινών ευχαριστήρια
Αναγράφω σοι η πόλις σου Θεοτόκε.
Αλλ' ως έχουσα το κράτος απροσμάχητον
Εκ παντίων μέ κινδύνων ελευθέρωσον
Ίνα κράζω σοι·
Χαίρε Νύμφη ανύμφευτε.

Από keliotis @ 19/3/2010 2:04 | Permalink | Σχόλια
Tags: θεοτόκος

Τις δύο τελευταίες ημέρες ειδησεογραφικά πρακτορεία, το σύνολο σχεδόν των Αθηναϊκών εφημερίδων και δεκάδες μπλόγκς μεταδίδουν την είδηση πως εγκαινιάστηκε, πρόσφατα, στην Πρεσβεία μας στην Ουάσιγκτον φωτογραφική έκθεση του National Geographic για το Άγιο Όρος με τίτλο: «Called to The Holy Mountain: Mount Athos».

Το περίεργο είναι πως πριν από ένα μήνα, το ίδιο ακριβώς κείμενο, που συνοδεύει την είδηση σήμερα, δημοσίευσαν οι ΑΓΙΟΡΕΙΤΙΚΕΣ ΜΝΗΜΕΣ, ενημερώνοντας πως τα εγκαίνια είχαν γίνει στις 4 Φεβρουαρίου 2010.

Γνωρίζει κάποιος που βρίσκεται η αλήθεια;

Το δημοσίευμα μας ήταν:

878 - Στην Ουάσιγκτον έκθεση για το Άγιο Όρος

Από keliotis @ 19/3/2010 0:12 | Permalink | Σχόλια
Tags: π national geographic , φωτογραφίες , έκθεση

                 Ο κύριος Κωνσταντίνος Λούλης, τέως πολιτικός διοικητής του Αγίου Όρους και νυν πρόεδρος του Συλλόγου των Φίλων της Μονής Βατοπαιδίου, μιλάει (εδώ) για την υπόθεση της Μονής Βατοπαιδίου στον τηλεοπτικό σταθμό TRT.

Από keliotis @ 18/3/2010 17:57 | Permalink | Σχόλια
Tags: 02 βατοπεδιου

Πίνακες ελλήνων ζωγράφων αναμένεται να πρωταγωνιστή-σουν στο εαρινό Greek Sale του οίκου Sotheby΄s.

Η δημοπρασία θα γίνει τη Δευτέρα 17 Μαΐου στην έδρα του οίκου στο Λονδίνο.

Το πολύχρωμο τοπίο με το μοναστήρι εκτιμάται μεταξύ 60.000 και 80.000 στερλινών.

Η «Μονή Σιμωνόπετρας, Αγιον Ορος» του Σπύρου Παπαλουκά ανήκει στα περίτεχνα έργα της αθηναϊκής περιόδου του καλλιτέχνη: ο Παπαλουκάς, ύστερα από τετραετή παραμονή στο Παρίσι, το 1923 ταξίδεψε στο Αγιον Ορος, όπου και «εκπαιδεύτηκε» ως μαθητευόμενος ενός αγιογράφου.

Σκοπός του ταξιδιού του ήταν να συνεχίσει τις σπουδές του στη βυζαντινή εικονογραφία και να αποτυπώσει το τοπίο της περιοχής, «αναρρώνοντας» ταυτόχρονα από τις τραυματικές εμπειρίες του ως καλλιτέχνη πολέμου, καθώς συμμετείχε στο πλευρό του ελληνικού στρατού στη Μικρασιατική Εκστρατεία.

Διαβάστε περισσότερα:

http://www.tovima.gr/default.asp?pid=2&ct=4&artId=320797&dt=18/03/2010#ixzz0iWZ2hunl

Από keliotis @ 18/3/2010 13:03 | Permalink | Σχόλια
Tags: 13 σιμωνοσ πετρα , εικαστικα , τέχνη , ζωγράφοι

Ένα σπάνιο, και από τα πλέον συλλεκτικά, μετάλλιο, που είχε δημιουργηθεί και απονεμηθεί αποκλειστικά για τα μέλη της επιτροπής οργανώσεως για τον εορτασμό της Χιλιετηρίδος του Αγίου Όρους το 1963.

Το βρήκα εδώ.

Δείται και:

256 - Αναμνηστικά μετάλλια

Από keliotis @ 18/3/2010 8:43 | Permalink | Σχόλια
Tags: χιλιετηρίδα , επέτειος , τέχνη , ιστορία

Πρόλογος

για την αγγλική έκδοση

του Σεβ. Μητροπολίτου

Ναυπάκτου

και Αγίου Βλασίου..

κ. Ιεροθέου

Θεωρώ ιδιαίτερα τιμητική την πρόταση και παράκληση του Πανοσιολογιωτάτου Αρχιμανδρίτου Παϊσίου, Καθηγουμένου της Ελληνικής Ορθοδόξου Μονής του Αγίου Αντωνίου, να προλογίσω το βιβλίο του Γέροντος και Πατρός της Ιεράς αυτής Μονής Αρχιμ. Εφραίμ, του και Προηγουμένου της Ιεράς Μονής του Οσίου Φιλοθέου του Αγίου Όρους. Ευχαριστώ τον Θεό για την μετάφραση αυτού του βιβλίου στην Αγγλική γλώσσα, διότι πιστεύω ότι θα δώση μια άλλη προοπτική στους ανθρώπους εκείνους που επιθυμούν την εν Χριστώ αναγέννησή τους και την υπέρβαση του μεγάλου προβλήματος που βασανίζει τους συγχρόνους ανθρώπους, που είναι τόσο η δυαδικότητα μεταξύ ηδονής και οδύνης, όσο και ο θάνατος.

Γνώρισα στο παρελθόν τον π. Εφραίμ και μπορώ να εκτιμήσω τον λόγο του. Την δεκαετία του 1960, όταν ήμουν φοιτητής στην Θεολογική Σχολή της Θεσσαλονίκης, άκουγα για την παρουσία ενός εκπληκτικού μοναχού που ησύχαζε στην Ιερά Νέα Σκήτη του Αγίου Όρους και ησχολείτο με την νοερά προσευχή. Είχα τότε έντονο το ενδιαφέρον να τον γνωρίσω. Τον επισκέφθηκα στην καλύβη του στην Νέα Σκήτη και περίμενα υπομονητικά να τον συναντήσω, γιατί ο Γέροντας ησύχαζε ύστερα από ολονύκτια αγρυπνία, με την νοερά προσευχή και την τέλεση της θείας Λειτουργίας. Πράγματι, μετά από πολλή ώρα συναντήθηκα με τον π. Εφραίμ, και ενθυμούμαι τον γλυκύτατο λόγο που εξερχόταν από το στόμα του. Πρώτη φορά άκουγα τότε μια λέξη που χρησιμοποιούσε πολύ συχνά, την λέξη "αδολεσχώ", "αδολεσχία". Σχημάτισα την εντύπωση ότι πρόκειται για ιερομόναχο που αδολεσχούσε αδιαλείπτως με τον Θεό, που ζούσε τον αχόρταγο χορτασμό του θείου ελέους.

Αργότερα τον συνάντησα στην Ιερά Μονή του Οσίου Φιλοθέου του Αγίου Όρους, ως Ηγούμενο, όπου τον επισκεφθήκαμε με μία ομάδα παιδιών, και εκεί πάλι είχα την ίδια γεύση. Ο λόγος του κατανυκτικότατος, γλυκύς, διεισδυτικός, αποκαλυπτικός, διορατικός, αναγεννητικός, θεραπευτικός, απόσταγμα πατερικής σοφίας. Ήταν ακριβώς ο ίδιος που συναντά κανείς στο βιβλίο "πατερικαί νουθεσίαι", αφού είναι λόγος χαριτωμένος, λόγος ενός πνευματικού Πατρός προς τα πνευματικά του παιδιά. Και γνωρίζουμε σαφώς ότι πνευματικός Πατέρας είναι εκείνος που γεννά πνευματικά παιδιά, τα εξάγει από την δίνη των παθών και τα οδηγεί στην ελευθερία των τέκνων της δόξης του Θεού, τους δίδει άλλη προοπτική και άλλο νόημα ζωής.

Ο π. Εφραίμ, όπως τον ενθυμούμαι πολύ καλά από την νεότητά μου και όπως τον συναντά κανείς στο βιβλίο του "πατρικαί νουθεσίαι", είναι ένας πραγματικός διδάσκαλος της πνευματικής ζωής, της αναγεννητικής πορείας του Χριστιανού, αφού ο ίδιος είναι παθών και μαθών, δηλαδή έπαθε τα θεία και έμαθε τα θεία, οπότε ο λόγος του είναι "πλήρης χάριτος και αληθείας" (Ιω. α', 14). Και στην περίπτωση αυτή ισχύει ο λόγος του αγίου Ιωάννου του Σιναΐτου, του συγγραφέως της Κλίμακος: "διδάσκαλος όντως εστιν ο νοεράν δέλτον γνώσεως Θεού δακτύλω, ήγουν ενεργεία ελλάμψεως εξ αυτού δι'; εαυτού κομισάμενος, και των λοιπών βιβλίων ανενδεής γενόμενος".

Το περιεχόμενο του βιβλίου αυτού συντονίζεται στον ησυχαστικό τρόπο ζωής, ο οποίος είναι αντίθετος προς τον νοησιαρχικό και αισθησιακό τρόπο ζωής. Και γνωρίζουμε πολύ καλά ότι η ησυχία είναι η ευαγγελική και πατερική ζωή, δηλαδή η αληθινή ζωή που δίδαξε ο Χριστός, έζησαν οι άγιοι Απόστολοι και βίωσαν οι άγιοι Πατέρες της Εκκλησίας, είναι η προϋπόθεση της προφητικής, αποστολικής, μαρτυρικής και ασκητικής χάριτος. Η νοερά ησυχία, με την γνήσια ανθρωπολογική της διάσταση, είναι η βάση της θεολογίας, η προϋπόθεση όλων των δογμάτων της πίστεως. Οι άγιοι Πατέρες εδογμάτισαν ότι ο Χριστός είναι τέλειος Θεός και τέλειος άνθρωπος, ότι στην υπόστασή του ενώθηκε η θεία με την ανθρώπινη φύση "ασυγχύτως, ατρέπτως, αδιαιρέτως, αχωρίστως", ότι ο Χριστός είναι ο είς της Τριάδος και βεβαίως ανέπτυξαν όλη την Χριστολογική και Τριαδολογική διδασκαλία, ακριβώς γιατί είχαν την προσωπική πείρα αυτής της αληθείας, δηλαδή είδαν την δόξα της θεότητος στην ανθρώπινη φύση του Λόγου. Και η υπαρξιακή αυτή γνώση ήταν καρπός και αποτέλεσμα της νοεράς ησυχίας. Προηγήθηκε η πράξη, που είναι η κάθαρση της καρδιάς, και ακολούθησε η θεωρία, που είναι ο φωτισμός και η θέωση. Γι' αυτό και η Σύνοδος που έγινε κατά την εποχή του αγίου Γρηγορίου του Παλαμά, και έχει όλα τα γνωρίσματα μιας Οικουμενικής Συνόδου, στην πραγματικότητα είναι η βάση όλων των Οικουμενικών Συνόδων, από την άποψη ότι εδογμάτισε για τον αληθινό τρόπο και την αληθινή μέθοδο την οποία μπορεί και πρέπει να χρησιμοποιήση κανείς για να φθάση στην θεοπτία, της οποίας θεοπτίας καρπός είναι τα δόγματα. Με άλλα λόγια οι Θεόπτες Πατέρες είναι εκείνοι που κάνουν μία Σύνοδο να είναι Οικουμενική - Ορθόδοξη. Είναι χαρακτηριστικό αυτό που λέγεται στον Συνοδικό Τόμο του 1347: "Αυτόν τον πολλάκις ρηθέντα τιμιώτατον ιερομόναχον κύρ Γρηγόριον τον Παλαμάν και τους αυτώ συνάδοντας μοναχούς... ασφαλεστάτους της Εκκλησίας και της ευσεβείας προμάχους και προταγωνιστάς και βοηθούς ταύτης αποφαινόμεθα...", και για όποιον ομιλή εναντίον του αγίου Γρηγορίου και των σύν αυτώ μοναχών "τά αυτά και κατ' αυτού ψηφιζόμεθα και τη αυτή καταδίκη καθυποβάλλομεν (αφορισμός και αποκήρυξιν), είτε των ιερωμένων είη τις, είτε των λαϊκών". Δηλαδή, όποιος αρνείται τον ορθόδοξο ησυχασμό δέχεται την αποκήρυξη της Συνόδου και όποιος δεν μπορεί να καταλάβη την ησυχαστική ζωή δείχνει ότι δεν έχει εκκλησιαστικό φρόνημα.

Επομένως, μια θεολογία η οποία δεν συνδέεται με τον ησυχασμό, με την ορθόδοξη σημασία της λέξεως, μια θεολογία που δεν είναι καρπός της νοεράς ορθοδόξου ησυχίας και δεν οδηγεί προς αυτήν, δια της οποίας ησυχίας κανείς θεραπεύεται και ορά τα θεία, είναι εκκοσμικευμένη θεολογία, νοησιαρχική, εγκεφαλική, η οποία δεν προσφέρει απολύτως τίποτε στον άνθρωπο, μάλλον δε περισσότερο σύγχυση και ταλαιπωρία δημιουργεί. Κατά τον θεόπνευστο λόγο του θεόπτου αγίου Γρηγορίου του Παλαμά, η ορθόδοξη νοερά ησυχία "πράξις ως αληθώς, επίβασις της ως αληθώς θεωρίας ή θεοπτίας, ειπείν οικειότερον, ή μόνη δείγμα της ως αληθώς ευεκτούσης ψυχής".

Είμαι σε θέση να γνωρίζω ότι τα κείμενα που ακολουθούν είναι απόρροια και καρπός υπακοής, νοεράς ησυχίας και αποτέλεσμα θείων αναβάσεων, και βεβαίως είναι κείμενα βγαλμένα από μία πατρική καρδιά και βοηθούν τον άνθρωπο να θεραπευθή μέσα στην ατμόσφαιρα της πνευματικής αγάπης. Είναι κείμενα τα οποία δημιουργούν έμπνευση στον άνθρωπο εκείνον που τα διαβάζει με πίστη και ελπίδα, δίδουν άλλη διάσταση της πνευματικής ζωής, ανοίγουν νέους ορίζοντες και βοηθούν τον άνθρωπο να ξεπεράση την φρικτή δυαδική σχέση μεταξύ ηδονής και οδύνης. Προσφέρουν μια άλλη γλώσσα, η οποία είναι διαφορετική από την γλώσσα της νοησιαρχικής και σχολαστικής θεολογίας, της θεολογίας που κινείται είτε στα όρια της λογικής επεξεργασίας είτε στα πλαίσια της απνευμάτιστης και άνευρης κοινωνικής προσφοράς. Είναι λόγοι που εξάπτουν την καρδιά σε προσευχή, ακριβώς γιατί προέρχονται από προσευχή. Και είναι γνωστόν ότι όταν ο άνθρωπος είναι αληθινός, όταν αγαπά πραγματικά, όταν έχει γευθή της δωρεάς της χρηστότητος του Κυρίου, τότε, έστω και αν σε μερικά σημεία η διατύπωση των λόγων του δεν είναι επαρκής, εν τούτοις βοηθά αποτελεσματικά τον συνάνθρωπό του, περισσότερο από εκείνον που χρησιμοποιεί περίτεχνους λόγους και κομψή θεολογική διατύπωση. Γιατί, άλλο είναι να συναντά κανείς μία πηγή στο δάσος, που να μην είναι περιποιημένη, αλλά να προσφέρη δροσερό και φρέσκο νερό, που ξεδιψά τον άνθρωπο, και άλλο να ζωγραφίζη κανείς θαυμάσια μια πηγή, η οποία δεν έχει νερό και δεν μπορεί να ξεδιψάση την δίψα του ανθρώπου, ή να συναντήση κανείς ένα συντριβάνι που είναι μεν πολύ όμορφο, αλλά δεν προσφέρεται για να ξεδιψάση τον άνθρωπο, αφού έχει ένα νερό ανακυκλωμένο και μολυσμένο.

Είναι δε σημαντικό το ότι τα πνευματικά λόγια, τα οποία περιέχονται στο βιβλίο αυτό και απορρέουν από την αγρυπνία και την ησυχία του Αγίου Όρους, προσφέρονται στην Αμερική, όπου αφ' ενός μεν επικρατεί μεγάλη απογοήτευση από την λογικοκρατούμενη και αισθησιοκρατική ατμόσφαιρα, αφ' ετέρου δε παρατηρείται μία αναζήτηση της αυθεντικής ζωής η οποία κινείται πέρα από την βατικανοποιημένη εκκλησιολογία, την σχολαστική και νοησιαρχική θεολογία, την προτεσταντίζουσα κοινωνιολογία και ηθικολογία, τον απνευμάτιστο και πλανεμένο διαλογισμό, τον αθεϊστικό κοινωνισμό κλπ. Και πιστεύω ότι θα βοηθήση πολύ τους ανθρώπους εκείνους που αναζητούν να γευθούν στην προσωπική τους ζωή, αναλογικά βέβαια, την αληθινή ευαγγελική και πατερική τροφή, που δίνει νόημα ζωής στον άνθρωπο, που είναι ο αληθινός άρτος της ζωής.

Ο παπα-Εφραίμ, όπως τον λέμε εδώ στην Ελλάδα, κατά τον λόγο του αγίου Συμεών του Νέου Θεολόγου "φλόγα έλαβε", και αυτήν την φλόγα την μετέδωσε σε πολλούς μοναχούς του Αγίου Όρους και στην συνέχεια στην Εκκλησία της Αμερικής που την είχε πολλή ανάγκη, και τώρα με την αγγλική έκδοση του βιβλίου αυτού θα μεταφέρη την φλόγα αυτή και σε όσους αναζητούν την αυθεντική ορθόδοξη ζωή και ανήκουν στην γενεά για την οποία αναφέρεται ο μακαρισμός: "αύτη η γενεά ζητούντων τον Κύριον, ζητούντων το πρόσωπον του Θεού Ιακώβ".

Μακάρι το βιβλίο αυτό να ικανοποήση και να αυξήση αυτήν την γενεά, να συντελέση στην αύξηση του λαού του Θεού, ο οποίος κατά τον Διονύσιο τον Αρεοπαγίτη είναι η θεωρητική τάξη στην Εκκλησία.

http://www.parembasis.gr/2001/01_02_17.htm

Από keliotis @ 17/3/2010 22:05 | Permalink | Σχόλια
Tags: βιβλία-περιοδικά , ηγούμενος , 12 φιλοθεου

Από keliotis @ 17/3/2010 16:57 | Permalink | Σχόλια
Tags: Διάφορα

Ο Δήμαρχος Κοζάνης Λάζαρος Μαλούτας

και ο Πρόεδρος της Κοβενταρείου

Δημοτικής Βιβλιοθήκης Μάρκος Φλώρος

Σας προσκαλούν

στα εγκαίνια της Έκθεσης χαρτών

«Το Άγιον Όρος στους χάρτες των αιώνων»

Την Κυριακή 21 Μαρτίου 2010, στις 11:30

στη Δημοτική Χαρτοθήκη Κοζάνης,

Αρχοντικό Λασσάνη

με τη συνεργασία

της Αγιορειτικής Χαρτοθήκης

ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ ΟΡΓΑΝΩΣΗΣ ΚΑΙ ΑΝΑΔΕΙΞΗΣ ΔΗΜΟΤΙΚΗΣ ΧΑΡΤΟΘΗΚΗ ΚΟΖΑΝΗΣ

http://ai-vres.blogspot.com/2010/03/blog-post_8703.html

Δείτε και:

 9 - Χάρτες Αγίου Όρους, 14ος-18ος αι.

733 - Χάρτες του Αγίου Όρους

Από keliotis @ 17/3/2010 12:13 | Permalink | Σχόλια
Tags: έκθεση , χάρτης