Παρασκευή, 14 Οκτωβρίου 2011

3044 - Τελευταία ανάρτηση


Μετά από 3 χρόνια στον Pathfinder, τον οποίο ευχαριστώ για τη φιλοξενία, οι «ΑΓΙΟΡΕΙΤΙΚΕΣ ΜΝΗΜΕΣ» μετακομίζουν στη διευθυνση:

http://agioritikesmnimes.blogspot.com




Παρασκευή, 14 Οκτωβρίου 2011

3043 - Ο Γέρων Ελπίδιος Νεοσκητιώτης

01.jpg

Ο αξιομνημόνευτος γέρων Ελπίδιος ήτο δίδυμος αδελφός του Ιερομάρτυρος Φιλουμένου, του μαρτυρήσαντος προσφάτως εις την Παλαιστίνην υπό των Εβραίων, το δε άγιόν του λείψανον ευρίσκεται άφθαρτον εις τα Ιεροσόλυμα με εμφανή τα σημεία της αγιότητος εκ της υπερφυσικής ευωδίας και των θαυ­μάτων ...

02.JPG

Εκ της νεαράς ηλικίας των μακαρίων αυτών ηνήφθη εις την ψυχήν των ο θείος πόθος και αντί άλλης α­πασχολήσεως είχον την μελέτην των πατερικών βιβλί­ων και την προσευχήν. Όταν κάποτε ανέγνωσαν τον βίον του οσίου πατρός ημών Ιωάννου του Καλυβίτου, τόσον πολύ εθέλχθησαν εκ του ηρωικού παραδείγμα­τος του επιγείου αυτού αγγέλου, ώστε αμέσως και οι δύο εκ συμφώνου έφυγον κρυφίως εκ των γονέων των δια την Ιεράν Μονήν Σταυροβουνίου, εις ηλικίαν μό­λις δεκατεσσάρων ετών.

Η Μονή αυτή ευρίσκετο τότε εις πνευματικήν άνθησιν, έχουσα ως πρότυπον την κοινοβιακήν ζωήν των αγιορείτικων μονών. Τότε έλαμπε εις αυτήν ως φωστήρ μεταξύ των πολλών άλλων και ο ακάματος παπα-Κυπριανός, ο πνευματικός γίγας, του οποίου το παράδειγμα και η διδασκαλία εφώτιζον και ελάμπρυνον τον πνευματικόν ορίζοντα εις όλην την Κυπρια­κήν Εκκλησίαν. Η γνήσια οσιοπατερική γραμμή του περιβάλλοντος αυτού έβαψε την πρώτην και ανεξίτηλον βαφήν της πατερικής γραμμής και παραδόσεως εις τας παιδικάς ψυχάς των νεαρών τότε δοκίμων.

Εις την Ιεράν αυτήν παλαίστραν έμεινον επί εξαετίαν όλην, κατόπιν δε έφυγον διά την Παλαιστίνην, δι­ότι έκλονίσθη επικινδύνως υγεία των λόγω του αυστηρού προγράμματος της Μονής. Ούτω παρέμεινον πλέον ως τακτικά μέλη της Αγιοταφιτικής Αδελφότητος. Κατά το 1937 ο π. Ελπίδιος εχειροτονήθη εις διάκονον και το 1940 εις πρεσβύτερον του εδόθη δε η ευκαιρία να τελείωση και το εκεί Γυμνάσιον. Έκτοτε υπηρέτησεν εις πολλάς θέσεις του Πατριαρχείου, ό­πως Ηγούμενος της Μονής του Προδρόμου, κατόπιν εις την Τιβεριάδα και ύστερον Πατριαρχικός Έξαρχος εις Ναζαρέτ. Εκεί έλαβε και το οφφίκιον του άρχιμανδρίτου, και εκεί τον συνηντήσαμεν κατά το Φθινόπωρον του 1946, ότε επεσκέφθημεν την Παλαιστί­νην. Θα μας μείνη αλησμόνητος η φιλοφροσύνη και η στοργή μετά της οποίας μας εξενάγησεν. Η συγκίνησίς μας δε έκορυφώθη, όταν κατά την ανάβασίν μας εις το Θαβώρειον Όρος έψαλλε μετά πάσης μελωδικότητος τα αρμόδια τροπάρια, καθώς και το συγκλονιστικόν «Ιδού αναβαίνομεν εις Ιεροσόλυμα και παραδοθήσεται ο υιός του ανθρώπου καθώς γέγραπται περί αυτού ... ».

Τό 1947 προσελήφθη εις την υπηρεσίαν του Πατρι­αρχείου Αλεξανδρείας και απεστάλει εις Μοζαμβίκην όπου παρέμεινε μέχρι το 1952. Κατόπιν ήλθε εις Αθή­νας και ενεγράφη εις την Θεολογικήν Σχολήν του Πα­νεπιστημίου οπόθεν και απεφοίτησε το 1956. Το επόμενον έτος της αποφοιτήσεώς του μετέβη εις Λονδίνον, όπου ύπηρέτησεν ως προϊστάμενος του ναου των Αγίων Πάντων και συγχρόνως παρηκολούθησε μα­θήματα Ερμηνείας Καινής Διαθήκης και Εκκλησια­στικής Ιστορίας εις το Βασιλικόν Κολλέγιον. Το 1959 διωρίσθη υπό του Πατριαρχείου Αλεξανδρείας Έξαρχος του Θρόνου, κατ' αρχάς εν Οδησσώ Ρωσσίας και ακολούθως εν Ελλάδι. Κατόπιν προσκλήσεως και πολλών προτροπών μετέβη εις Κύπρον ως ιεροκήρυξ της Επαρχίας Πάφου και μετά Ηγούμενος της Μο­νής Μαχαιρά.

Μετά από τα έπίμοχθα αυτά διακονήματα επέ­στρεψε εις την Ελλάδα και ανέλαβε την εφημερίαν του θεραπευτηρίου του Ερυθρού Σταυρού. Εδώ πα­ρέμεινε επί εξαετίαν και προσέφερε με ακούραστον διάθεσιν και θείον ζήλον μεγάλην πνευματικήν υπηρεσίαν όχι μόνον εις τους πάσχοντας, αλλά και εις το όλον περιβάλλον του νοσοκομείου πράγμα, το οποίον όλοι μέχρι σήμερον μετ' ευγνωμοσύνης αναπολούν. Κατόπιν μετετέθη εις τον ναόν της Άγιας Τριάδος Αμπελοκήπων, όπου και συνέχισε την καλήν του διακονίαν, εντεύθεν δε απεσύρθη πλέον διά παντός διά να άνευρη τόπον ήσυχον, όπως πάντοτε ένοστάλγη. Ενθυμούμαι, όταν τον συνήντησα εις την Ναζαρέτ το 1946, μετά πόσης νοσταλγίας μοι έξομολογήθη την δι­ακαή του επιθυμίαν να ζήση ως απλούς μοναχός εις τόπον ήσυχον και αμέριμνον! Και πάλιν αργότερον, ότε ευρίσκετο εις την χώραν μας, έκλεπτε ολίγον χρόνον δι' ολιγοήμερον επίσκεψιν εις τον Άθω, διά τον ο­ποίον εθερμαίνετο η καρδία του, αναζητών τόπον κατάλληλον της μελλοντικής του καταπαύσεως. Ο λό­γος της παραμονής του εις τον κόσμον, και εν τη υπη­ρεσία πάντοτε της Έκκκλησίας δεν ωφείλετο εις την αναζήτησιν τιμών τας οποίας ίσως άλλοι να επιδιώ­κουν, άλλ' εις οίκογενειακάς υποχρεώσεις, αι οποίαι μοιραίως του εκληροδοτήθησαν χωρίς να τας προσδοκά.

Όταν κάποτε με έπεσκέφθη εις την Νέαν Σκήτιν, εις την καλύβην των Άγιων Αναργύρων, με παρεκάλεσε να τον εγγράψω διά της κυριάρχου Μονής εις την Ιδικήν μου συνοδίαν, διά να έχη θέσιν, όταν συν Θεώ αποδεσμευθή εκ των εν τω κόσμω υποχρεώσεων του, να έλθη να ζήση ως μοναχός. Εγώ τον ενεθάρρυνον ότι δεν θα του αρνηθώ όταν θα ήρχετο εις τό μέλλον, πράγμα τό οποίον εν τέλει έγινε υπό άλλας συνθήκας και εις ετέραν καλύβην της Σκήτεως, την ο­ποίαν εκτίσαμεν σχεδόν εξ αρχής μόνοι μας.

Ούτε οι τιμητικοί τίτλοι, ούτε αι αξίαι του κόσμου τούτου ηδυνήθησαν να σκιάσουν τον πρώτον ζήλον και πόθον τον οποίον εξ αρχής η θεία χάρις ενεφύτευσεν εις την αθώαν ψυχήν τόσον αυτού όσον και του αδελφού του Φιλουμένου, με τον οποίον ωμοίαζον καταπληκτικώς και εις την όψιν και εις τον χαρακτήρα και εις την γνώμην και εις την θέλησιν. Δικαίως λοιπόν οι πατέρες μας λέγουν ότι «η πρώτη βαφή ως εκ πορ­φύρας ουκ αποβάλλει». Η πρώτη βαφή της μοναχικής ιδέας, η οποία ως θείος έρως και ζήλος εσπάρη εις την παιδικήν των ψυχήν εις την Μονήν της πατρίδος των, εκαρποφόρησε τριάκοντα και εξήκοντα και εκατόν κατά τον λόγον του Κυρίου μας, και ουδείς παράγων ή αφορμή των τοσούτων κλυδωνισμών της ζωής ήδυνήθη να τους απόσπαση εκ του αρχικού των σκοπού. Ιδού ο λόγος διά τον οποίον επιμένομεν ότι πρέπει να διαπαιδαγωγούνται παιδιόθεν οι άνθρωποι εις την ευσέβειαν και την αρετήν, διά να γίνουν στερεά τα θεμέλεια της μετέπειτα ζωής των. Θα προσθέσω έν ακόμη ζωντανόν παράδειγμα περί τούτου προς διαπίστωσιν αυτής της πραγματικότητος.

Όταν ήσαν εις την Ιερουσαλήμ και παρηκολούθουν εις το εκεί Γυμνάσιον τα εγκύκλια μαθήματα, δεν παρημέλουν τα μοναχικά των καθήκοντα. Και όταν ακόμη εύρισκον αντιδράσεις, διέμενον κεκλεισμένοι εις τα δωμάτια των και εμελέτων και ανεγίνωσκον κά­τι εκ της νυχθημέρου των ακολουθίας, όπως συνήθιζον εις το μοναστήριόν των. Όταν νεώτεροι τρόφιμοι της εκεί άδελφότητος και συμμαθηταί των ήρχοντο ά­νευ λόγου διά να τους ενοχλήσουν, πράγμα σύνηθες εις τους νέους, αυτοί διά να απαλλαγούν από αυτούς επροφασίζοντο ότι τότε θα ανεγίνωσκον την εννάτην ώραν ή τον εσπερινόν και ήρχιζον την προσευχήν, πράγμα το οποίον βλέποντες οι απρόσκλητοι και αδι­άφοροι επισκέπται έφευγον αμέσως και ούτως απηλλάσσοντο οι φιλόσοφοι ερασταί της προκοπής και σω­τηρίας από τας άσκοπους και ματαίας συναντήσεις. Η φιλακόλουθος αυτή διάθεσις υπήρχε πάντοτε εις τους ευλαβείς αυτούς αδελφούς καθ' όλον τό στάδιον της ζωής των έως αυτού του γήρατος, εξ όσων διεπιστώσαμεν και εκ της προσωπικής συναναστροφής και των όσων ηκούσαμεν από τους γνωρίζοντας αυτούς. Ο π. Ελπίδιος εσπούδασε και την Νομικήν. Ούτω με­τά των καθηκόντων του εφημερίου είχε και τα μαθή­ματα, και εδυσκολεύετο κάποτε να συμπληρώνη τα μοναχικά του χρέη, τα οποία όμως δεν ηννόει ποτέ να παράλειψη. Τότε, εν τη απλότητί του έβαλλε την αδελφήν του ή τους ανεψιούς του νά αναγινώσκουν ο καθείς από έν μικρόν μέρος της ακολουθίας του, π.χ. έν κάθισμα του ψαλτηρίου ή κανόνας εκ της Παρα­κλητικής και του Μηναίου, εις δε τα πνευματικά του τέκνα και ιδίως τας αδελφάς του νοσοκομείου, να του κάμουν ολίγας μετανοίας, διά να συμπληρωθή ο κα­νών του.

03.JPG

Εδώ πάλιν εις το Άγιον Όρος δεν άφηνε κάτι από τα καθήκοντά του, αλλά τα συνεπλήρωνε εις το κελλίον του μετά προσθήκης, διότι ανεγίνωσκε παρακλή­σεις δι' όλον τον κόσμον, εξορκισμούς και ευχάς δι' ό­λους τους μοναχούς της Σκήτεως και όλου του Άγιου Όρους. Όταν ήθελε να ταξιδεύση εις την Δάφνην και εμάνθανε ότι θα εταξίδευε και κάποιος γνωστός του από τους πατέρας της Σκήτεως, εφαίνετο λυπημένος, και όταν ηρωτάτο διατί αισθάνεται ούτως, απεκρίνετο : «Θα πάη και αυτός ο ευλογημένος μαζί μας εις την Δάφνην και δεν σιωπά καθόλου και δεν θα μας αφήση να πούμε καμμιά ευχή». Επόθει πάντοτε ο ευλογημένος αυτός γέρων την αποδέσμευσιν από τας έξωτερικάς υποχρεώσεις, δια να ζήση ησύχως ως αληθινός μοναχός, πράγμα το οποίον από παιδικής ηλικίας εξέλεξεν.

Εκείνο επίσης το οποίον τον απησχόλει ήτο η από Θεού πληροφορία εις ποίον τόπον να αποκατασταθή. Το Άγιον Όρος ήτο πάντοτε η εκλογή και η νο­σταλγία του, αλλά ήθελε να έχη και από μέρους της χάριτος πληροφορίαν και παρεκάλει πάντοτε την Δέ­σποινά μας Θεοτόκον, την οποίαν ιδιαιτέρως ηυλαβείτο, να τον όδηγήση. Ούτως, όταν κάποτε ησθένησε και εισήχθη εις το νοσοκομείον και ηγωνία διά την έκβασιν της υγείας του, είδε την Δέσποινάν μας εις τον ύπνον του και του είπε: «Μή φοβείσαι, θα γίνης καλά και θα έλθης στο περιβόλι μου». Ύστερον, όταν τον απησχόλει πάλιν πως θα πραγματοποιηθή το θέμα αυτό, όπως έλεγε εις τους πατέρας, του έδειξεν η χά­ρις από την κορυφήν του Άθωνος μίαν φωτεινήν α­κτίνα, όπως το ουράνιον τόξον, η οποία κατήρχετο ά­νωθεν της καλύβης του Ευαγγελισμού όπισθεν του Πύργου της Σκήτεώς μας, όπου και όντως αργότερον παρέμεινε.

04.JPG

Μας επληροφόρησαν επίσης πνευματικοί του α­δελφοί μετά τον θάνατον του ότι εγνώριζε μετά λεπτο­μέρειας το μαρτύριον του αδελφού του Φιλουμένου εις την Παλαιστίνην, ότι ήκουε τούς δαρμούς του και τον ίδιον να του φωνάζη, «αδελφέ μου, με σκοτώ­νουν!». Κάποτε πάλιν ευρισκόμενος εις μίαν πτωχήν οικογένειαν ευλόγησε την τράπεζαν της οποίας το φαγητόν ήτο πολύ ολίγον και δεν θα έφθανε· τους καθησύχασεν όμως, τους προέτρεψε να έχουν πίστιν και μετά την ευλογίαν έφαγον πλουσίως και επερίσσευσε και διά το δείπνον. Εις τον Έρυθρόν Σταυρόν, όπου ήτο εφημέριος, είς φίλος του ιατρός, επρόκειτο να κάμη έγχείρησιν εις τον οφθαλμόν του, ο οποίος έπασχε από γλαύκωμα και όταν ο πατήρ Ελπίδιος τού ηυχήθη εθεραπεύθη και δεν εχρειάσθη να γίνη εγχείρησις. Πολλοί μας είπον ότι τον είδον όταν ελειτούργει να ίσταται εις τον αέρα και άλλοτε να έχη εις την κεφα­λήν του φωτοστέφανον.

Άλλοτε πάλιν εις τας Αθήνας ενώ επήγαινε με αυτοκίνητον εις την Πλάκαν με μίαν ευλαβεστάτην κυρίαν, διά να προσκυνήσουν την κάραν του Αγίου Νεομάρτυρος Πολυδώρου του Κυπρίου, ο οδηγός εις μίαν στιγμήν εβλασφήμησε. Τότε ο γέρων, χωρίς να τον γνωρίζη προηγουμένως, του είπε: «Ε, Κώστα Κεφαλλονίτη, γιατί βρίζεις τα θεία;». Ο οδηγός εταράχθη όταν ήκουσε τον άγνωστον γέροντα να τον ελέγχη ονομαστικώς και εζήτησε συγγνώμην διά το λάθος του. Η κυρία όμως τον ηρώτησε: «Πως ξέρεις, γέροντα, το όνομά του;» και αυτός της είπε. «Ε, καϋμένη, είπα ένα όνομα έτσι στην τύχη και βγήκε αληθι­νό».

Πάντοτε ταπεινός ων είχε ως κύριον μέλημα του την άφάνειαν του εαυτού του και τίποτε δεν ήθελε να τον αποκαλύπτη, να τον κάμνη γνωστόν. Διά τον πλησίον του ήτο όλος αγάπη και συμπάθεια. Εδώ εις τήν Σκήτιν ποτέ κανείς εκ των Γερόντων δεν παρεπονέθη διά κάποιαν του παράλειψιν ή σκάνδαλον ή ταραχήν εις βάρος άλλου. Ως προς τον Θεόν, ήτο ευσε­βέστατος και ευλαβέστατος και ζηλωτής της άμωμου πίστεως και ιδίως εις την λεπτότητα της πατερικής πα­ραδόσεως.

Ημείς ολίγον τον εζήσαμεν εκ του εγγύς και ησθάνθημεν την θέρμην της πατρικής του στοργής και καλοσύνης. Προσεπαθήσαμεν, όσον το εξ ημών, να τον αναπαύσωμεν εις το γήρας του εκ του φόρτου των πολλών του ασθενειών, αι οποίαι έβάρυνον τον Σταυ­ρόν του, αλλά έγνώριζεν ό καρτερόψυχος γέρων το νόημα αυτών και μάλλον αυτός ανέπαυεν ημάς. Εκεί­νο όμως, το οποίον έμεινεν ως κενόν είναι ότι ολίγον τον εχάρημεν και διά πολύ ολίγον τον ανεπαύσαμεν.

Η Δέσποινα μας Κυρία Θεοτόκος, η κουροτρόφος του ιερού αυτού τόπου, τον έλαβε ενωρίτατα διά την πραγματικήν ανάπαυσιν εις τον κλήρον των δικαίων, εκεί όπου ο ομαίμων του αδελφός ως Όσιος και Ιε­ρεύς και Μάρτυς τον ανέμενε και τον εκάλει: «Δεύρο, αδελφέ μου, όπως ομού μονάσωμεν και την αντάμειψιν λάβωμεν αχώριστοι και ενωμένοι. Αμήν».

 

 

πηγή: Γέροντος Ιωσήφ,

Οσίων Μορφών Αναμνήσεις,

Ψυχωφελή Βατοπαιδινά 4, β' Έκδοσις,

Ιερά Βασιλική και Πατριαρχική Μεγίστη Μονή του Βατοπαιδίου

Αγίου Όρους, 2003


Πέμπτη, 13 Οκτωβρίου 2011

3042 - Φωνή από το Άγιο Όρος

 

33.jpg

ΦΩΝΗ ΑΠΟ ΤΟ ΑΓΙΟΝ ΟΡΟΣ ΑΠΟ ΤΟΝ ΚΑΘΗΓΟΥΜΕΝΟ ΤΗΣ Ι.Μ. ΓΡΗΓΟΡΙΟΥ Π. ΓΕΩΡΓΙΟ ΚΑΨΑΝΗ




Τετάρτη, 12 Οκτωβρίου 2011

3041 - Γέροντας Παΐσιος: Να μην ανοίγουμε πολλά μέτωπα

09.jpg

Οι άνθρωποι σήμερα, επειδή δεν ζουν απλά, έχουν πολύ περισπασμό. Ανοίγουν πολλά μέτωπα και χάνονται με την πολλή μέριμνα. Εγώ ένα-δύο πράγματα τα τακτοποιώ και μετά σκέφτομαι άλλα. Ποτέ δεν έχω να κάνω πολλά πράγματα μαζί. Τώρα σκέφτομαι να κάνω αυτό, το τελειώνω και μετά σκέφτομαι να κάνω κάτι άλλο. Γιατί, αν δεν τελειώσω το ένα και αρχίσω το άλλο, δεν έχω ανάπαυση. Όταν έχη κανείς πολλά μαζί να κάνη, παλαβώνει. Και μόνο να τα σκέφτεται, παθαίνει σχιζοφρένεια.

 Είχε έρθει στο Καλύβι ένας νέος που είχε ψυχολογικά προβλήματα. Μου έλεγε ότι ταλαιπωρείται, γιατί έχει μια κληρονομική ευαισθησία από τους γονείς κ.λπ. "Τι κληρονομικά μου λες; του είπα. Πρώτα, χρειάζεσαι ξεκούραση. Μετά να πάρης το πτυχίο σου, μετά να πας στον στρατό, μετά να κοιτάξης για διορισμό". Με άκουσε ο καημένος και βρήκε τον δρόμο του. Έτσι βρίσκουν και τον εαυτό τους οι άνθρωποι.

 - Γέροντα, κι εγώ κουράζομαι εύκολα, όταν δουλεύω. Δεν καταλαβαίνω τι φταίει.

 - Αυτό που σου λείπει εσένα είναι η υπομονή. Και αιτία που δεν μπορείς να κάνης υπομονή είναι που καταπιάνεσαι με πολλά. Σκορπάς σε πολλές μεριές και κουράζεσαι. Αυτό και νευρικότητα σου δημιουργεί, γιατί έχεις και φιλότιμο και αγωνιάς.

 Όταν ήμουν στο Κοινόβιο, είχα έναν διακονητή στο μαραγκούδικο, τον Γερο-Ισίδωρο. Ο καημένος δεν είχε καθόλου υπομονή. Άρχιζε ένα παράθυρο, στενοχωριόταν, έπιανε να κάνη πόρτες, στενοχωριόταν και τα άφηνε, έπιανε να κάνη μετά στέγες. Όλα στην μέση τα άφηνε, χωρίς να τελειώνη τίποτε. Άλλα ξύλα χάνονταν, άλλα κόβονταν λάθος. Έτσι σκοτώνεται κανείς, χωρίς να κάνη τίποτε.

 Είναι μερικοί που, ενώ έχουν περιορισμένες δυνάμεις και μπορούν να κάνουν μόνον ένα-δύο πράγματα, καταπιάνονται και μπερδεύονται με πολλά και μετά δεν κάνουν τίποτε σωστό και σέρνουν και τους άλλους. Όσο μπορεί κανείς, να κάνη ένα-δυό πράγματα μόνο, να τα τελειώνη σωστά και να έχη το μυαλό του καθαρό και ξεκούραστο και μετά να αρχίζη κάτι άλλο. Γιατί, άμα ο νους του σκορπίση, τι πνευματικά θα κάνη μετά; Πώς να θυμηθή τον Χριστό;

(ΓΕΡΟΝΤΟΣ ΠΑΪΣΙΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ - ΛΟΓΟΙ Α΄ - ΜΕ ΠΟΝΟ ΚΑΙ ΑΓΑΠΗ ΓΙΑ ΤΟΝ ΣΥΓΧΡΟΝΟ ΑΝΘΡΩΠΟ)

http://gerontes.wordpress.com/2011/10/06/%ce%bd%ce%b1-%ce%bc%ce%b7%ce%bd-%ce%b1%ce%bd%ce%bf%ce%af%ce%b3%ce%bf%cf%85%ce%bc%ce%b5-%cf%80%ce%bf%ce%bb%ce%bb%ce%ac-%ce%bc%ce%ad%cf%84%cf%89%cf%80%ce%b1/


Τετάρτη, 12 Οκτωβρίου 2011

3040 - Ιδιότυπος τρόπος ψαρέματος στην Ιερά Μονή Εσφιγμένου

        Ο Γεράσιμος Σμυρνάκης μας δίνει μια πολύ ενδιαφέρουσα περιγραφή για έναν ιδιότυπο τρόπο με τον οποίο στα χρόνια του (σημ. αρχές 20ου αι.) ψάρευαν στο μοναστήρι του Εσφιγμένου και σε άλλες μονές του Αγίου Όρους:

 05.jpg

«Η Μονή διατηρεί γρίπον απαρτιζόμενον εκ δυο παράλληλων δικτύων (πτερών) ων εις τα πέρατα υπάρχει δίκτυον εν είδει πείρας καλούμενον σάκκος, δι ου αλιεύουσιν οι πατέρες ρίπτοντες προ των τειχών της Μονής και έλκοντες αυτόν εντός μιας ώρας μετ' ιχθύων 5-150 οκάδων ως το πλείστον περίπου.

Διατηρεί δ' έτι και το καλούμενον θυννί είδος μονίμου γρίπου, ον ρίπτουσι από της 23ης Απριλίου - 15ης Ιουνίου εντός του όρμου των αγίων Θεοδώρων, διοριζομένων 8-10  πατέρων ως θυννοσκόπων (θυννιωτών) ή κατασκοπευτών, εξ ων ανέρχονται ανά εις εκ περιτροπής επί του εγγύς λιθοκτίστου θυννοσκοπείου (καραλίου) και ειδοποιεί τους λοιπούς περί της διαβάσεως των καλουμένων θύννων (χιαδίων ήτοι μαγιάτικων) εκ του κάτωθι αυτού αφιεμένου ελευθέρου στενού στομίου μεταξύ ξηράς και γρίπου. Εν τω γρίπω δε ούτω προσκολλάται και μακρόν δίκτυον, όπως μη παρεκκλίνωσιν οι παρελαύνοντες ιχθύες, όπως καλείται κοινώς άρκος (άρκυς). Δια του αυτού δε γρίπου προσέτι αγρεύονται κατά χιλιάδας εν επιτυχία και οι καλούμενοι ιχθύες όρκυνες ή κοινώς ορκύνια (είδος παλαμίδος).

Το πάλαι εκέκτητο τοιούτον γρίπον και του αγίου Παύλου Μονή τοποθετούσα παρά την Νέαν Σκήτην -ήδη δε μόνον διατηρεί τοιούτου είδους γρίπον η του Χιλιανδαρίου παρά το τουρκικόν φυλακείον της Μεγάλης Βίγλας εν τη καλουμένη θέσει ορκυναρίω, εκ δε του ετέρου είδους του συνήθους γρίπου η του Βατοπαιδίου, ενώ αι λοιπαί Μοναί αλιεύουσι δια δικτύων από βολής (ημεροβολίων), δια δικτύων αποστατού, δια πολυαγκίστρου (παραγαδίου), δια καθέτης (καθετής ή χανικού), δια σφαιρώνος (πεζοβόλου), δια συρτής κ.λπ.».


Τετάρτη, 12 Οκτωβρίου 2011

3039 - Ο Οικουμενικός Πατριάρχης για τον Γέροντα Παΐσιο

1098.JPG

... Ενώ οι μοναχοί και οι ηγούμενοι των μονών του Αγίου Όρους ζητούσαν να ακούσουν κάποιο λόγο παρακλήσεως από εμένα, εγώ, ως ορθόδοξος ιερεύς και επίσκοπος, ένιωθα την ανάγκη να στραφώ και να ζητήσω λόγο παρακλήσεως από κάποιον πνευματικό πατέρα.

 

Ένας από τους καταξιωμένους πνευματικούς ήταν ο π. Παΐσιος, ένας απλός αλλά μεγάλου πνευματικού βάθους μοναχός. Γεννήθηκε από ευλαβείς γονείς στην Καππαδοκία της Μικράς Ασίας και αποδείχθηκε ένας από τους παράγοντες της αναγέννησης του μοναχισμού στο Άγιον Όρος, ο οποίος σαφώς έφθινε- ίσως όχι από άποψη πνευματική, ασφαλώς όμως από άποψη ανθρώπινου δυναμικού και μοναστικού πληθυσμού- όταν εορτάσαμε την πρώτη χιλιετηρίδα του Αθωνικού μοναχισμού το 1963. Μετά από μια περίοδο κατά την οποία είχε αποσυρθή στο Σινά, ο π. Παΐσιος επέστρεψε στο Άγιον Όρος, απ' όπου κατηύθυνε πολλές ψυχές σε όλο τον κόσμο. Είχε επισκεφθεί τον προκάτοχό μου, Πατριάρχη Δημήτριο την εποχή που υπηρετούσα ως προσωπικός του γραμματεύς. Αυτό που συνεκλόνιζε ήταν η σιωπή του.

 

Όποιος ευλογηθεί στη ζωή του να συναντήσει έναν ζωντανό άγιο, γνωρίζει την μοναδική αίσθηση της ηρεμίας η οποία χαρακτηρίζει έναν τέτοιο άνθρωπο. Ο άγιος αισθάνεσαι ότι ζει μεν στον κόσμο μας, αλλά την ίδια στιγμή γεύεται τον μέλλοντα αιώνα. Στον γέροντα Παΐσιο σε εξέπληττε κυρίως το ότι ήταν απόλυτα ανθρώπινος, γεμάτος αυθορμητισμό και μακριά από κάθε προσποίηση. Ένιωθες ότι ακτινοβολούσε το φως του Χριστού, και αυτό σου χάριζε όχι μόνον απόλυτη άνεση μαζί του αλλά και τη βεβαιότητα ότι είσαι ευπρόσδεκτος. Αργότερα, θυμάμαι ότι τον επισκέφθηκα στο κελλί του, όπως το είχαν κάνει τόσοι και τόσοι άλλοι όλα αυτά τα χρόνια. Σου χάριζε την πνευματική εμπειρία και τη συμβουλή του, ενώ την ίδια στιγμή σου καθάριζε ένα μήλο ή ένα πορτοκάλι. Και τί παράδοξο! Ένας απλός μοναχός να δέχεται την κατάθεση της ψυχής του Οικουμενικού Πατριάρχη! Και όμως, το έκανε με την μεγαλύτερη απλότητα. Ο αυθορμητισμός και η ειλικρίνεια είναι, μερικές φορές, το ταπεινό περίβλημα μέσα στο οποίο η Εκκλησία λειτουργεί με τον αυθεντικότερο τρόπο.

 

Οικουμενικός Πατριάρχης Βαρθολομαίος

(Από το βιβλίο : «Συνάντηση με το Μυστήριο»- Μια σύγχρονη ανάγνωση της Ορθοδοξίας. Εκδ. ΄΄Ακρίτας΄΄ σελ.88-89)

 

http://anastasiosk.blogspot.com/2011/10/blog-post_806.html

 


Τρίτη, 11 Οκτωβρίου 2011

3038 - Κώστας Μπαλάφας (1920-2011)

01.JPG

Κάθε φορά που έφευγα από το Όρος, έφευγα από έναν τόπο που θαρρείς και ήταν από τη φύση του αγιασμένος. Η λαϊκή αρχιτεκτονική, οι λαϊκοί μαστόροι έκαναν το θαύμα τους, έκαναν εκείνα τα κομψοτεχνήματα με έναν απόλυτο σεβασμό προς το περιβάλλον και το φυσικό χώρο. Οι άνθρωποι που υπηρετήσαν αυτόν το χώρο με την προσευχή και την εργασία τους κατόρθωσαν να κάνουν ένα χώρο συνάντησης, θα λεγε κανείς, του προσωρινού και του ανθρώπινου με το αιώνιο και το άγιο.

Κώστας Μπαλάφας (1920 - 9 Οκτ. 2011)

 

 

  

2640 - Αγιορείτες μοναχοί του Κώστα Μπαλάφα (φωτογραφίες)

2561 - Αξιόλογη προσφορά στα σημερινά «ΤΑ ΝΕΑ»

2574 - Το κελλί Μαρουδά

  102 - Οι Αγιορείτες του Κώστα Μπαλάφα

 

 


Τρίτη, 11 Οκτωβρίου 2011

3037 - Ο Αλ. Παπαδιαμάντης γράφει για την Ξενοφωντινή Σκήτη

717.JPG

Η Ιερά Ξενοφωντινή Σκήτη του Ευαγγελισμού της Θεοτόκου, πάνω.

Σε πρώτο πλάνο δεξιά, ο μύλος του ρωσικού μοναστηριού, στον οποίο διακονούσε ο Άγιος Σιλουανός

.

.

...Όταν επεσκέφθην νέος τον Άθωνα, εκεί, όταν διέτριψα επί εβδομάδας εις την σκήτην την Ξενοφωντινήν, κειμένην ημισείας ώρας δρόμον υψηλότερον του ρωσσικού μοναστηρίου, γύρω εις την καλύβην του Νήφωνος του Δοχειαρίτου, όπου εφιλοξενούμην -ήτο ο μακαρίτης πατριώτης μου και πιστός φίλος δι' εμέ-, όλαι αι γειτονικαί μας καλύβαι ανήκαν εις αλλογλώσσους. Εκάστη καλύβη ασκητών, μικρά ή μεγάλη, έχει περιοχήν ολόγυρα, άμπελον, κήπον, ελαιώνα. Μέσα δε έχει μεταξύ των κελλίων της ευκτήριον οίκον ή ναΐσκον. Πανωκέφαλά μας, προς ανατολάς, ήτο η καλύβη του παπα-Σεραφείμ, Βουλγάρου, ή μάλλον Γραικοβουλγάρου. Αριστερά μας, προς δυσμάς, Παΐσιος Ρώσσος, και δεξιά μας, προς μεσημβρίαν, ο παπα-Ειρηναίος, άλλος Ρώσσος. Όλοι ούτοι, πλην του Βουλγάρου παπα-Σεραφείμ, δεν ήξευρον ούτε κρα ρωμέικα ...

Από το διήγημα «Αγάπη στον κρεμνό»


Τρίτη, 11 Οκτωβρίου 2011

3036 - Άγιο Όρος. Εκεί που τα ουράνια... χαμηλώνουν

        02.jpg

Πλούσια τα συναισθήματα κάθε επισκέπτη που αποφασίζει να περιηγηθεί στο Άγιο Όρος.

Μοναστήρια, σκήτες, καλύβες, κελιά, διάσπαρτα μέσα στο δάσος, κοντά στη θάλασσα, σκαρφαλωμένα πάνω στα βράχια... συναντά ο επισκέπτης θαυμάζοντας τους κόπους και τον μόχθο των πρώτων μοναχών αλλά και των νεοτέρων που αποφάσισαν να ζήσουν σ' αυτό τον ευλογημένο τόπο.

Νηστεία, αγρυπνία προσευχή... ουράνια χαρίσματα λαβών είναι η ζωή των μοναχών παράλληλα με τα άλλα καθημερινά διακονήματα.

Κατά ορδές καταφθάνουν οι επισκέπτες στο Άγιο Όρος. Ρώσοι, Σέρβοι, Κύπριοι, Άγγλοι, Γάλοι, Πολωνοί, Σλοβάκοι... και περισσότεροι όλων εμείς οι Ορθόδοξοι Έλληνες.

Όνομα, επίθετο επάγγελμα, διεύθυνση, αριθμός διαμονητήριου ... γεμίζουν τα βιβλία με στοιχεία των επισκεπτών σε κάθε μοναστήρι.

Ένας δυο τρεις... εκατόν εβδομήντα τα άτομα για απόψε, λέει ο μοναχός προκειμένου να σερβιριστεί το λιτό φαγητό στην τραπεζαρία (τράπεζα) της μονής.

Εσπερινός, φαγητό, απόδειπνο, ξενάγηση κουβέντα στο αρχονταρίκι και ύπνο γιατί στις 02:30 αρχίζει η ακολουθία.

Όταν οι άνθρωποι στις πόλεις γυρνούν εδώ και εκεί, όταν άλλοι κοιμούνται, όλοι οι μοναχοί στο Άγιο Όρος εύχονται... προσεύχονται για ολόκληρο τον κόσμο.

Και τότε... χαμηλώνουν τα ουράνια και γίνεται η μεγάλη συνάντηση Θεού και ανθρώπου μυστική, προσωπική...αγαπητική!

Και ο διάλογος γίνεται μακρύς... ατελείωτος, βιώνεται αυτή η μοναδική μυστική ενότητα πλάσματος και Δημιουργού!

Και έτσι η ζωή πορεύεται ολόκληρο τον χρόνο.

Μα όταν έρθει η ώρα της επιστροφής του προσκυνητή να βγει έξω στον κόσμο, αυτός που φεύγει από το Άγιο Όρος γεμάτος από χάρη και ευλογία, αφήνει πίσω του κομμάτι ενθύμησις ψυχής, σαν παρακαταθήκη, που θα τον περιμένει πάντα και θα τον προσκαλεί για την άλλη, την επόμενη φορά που...θα ξαναπάει.

 

Αυτοί που έχουν πάει, έχουν γευτεί ανεξαιρέτως αυτό που προσφέρει το Άγιο Όρος.

Αυτοί όμως που δεν έχουν πάει, είναι μια καλή ευκαιρία να πάνε να δουν από κοντά, να δοκιμάσουν, άλλωστε δεν έχουν τίποτε να χάσουν από μια... εκδρομή.

 

 

περιοδικό Ορθοδοξία

http://1myblog.pblogs.gr/2011/10/agio-oros-ekei-poy-ta-oyrania-hamhlwnoyn.html


Τρίτη, 11 Οκτωβρίου 2011

3035 - Καταστατικός Χάρτης Αγίου Όρους (έκδοση 1931)

101.jpg

102.jpg

103.jpg

 

http://doumbia-istoria.blogspot.com/2011/10/2-1931.html

επικοινωνια

keliotis


clock-desktop.com

ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ

Σεπτέμβριος 2015
ΚΔΤΤΠΠΣ
  12345
6789101112
13141516171819
20212223242526
27282930   

ΑΡΧΕΙΟ ΘΕΜΑΤΩΝ

ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΑ

ΑΓΙΟΡΕΙΤΙΚΕΣ ΣΕΛΙΔΕΣ

ΠΡΑΚΤΟΡΕΙΑ ΕΙΔΗΣΕΩΝ ΕΦΗΜΕΡΙΔΕΣ

ΕΠΙΣΚΕΠΤΟΜΑΙ ΣΥΧΝΑ

Powered by pathfinder blogs
TRANSLATE INTO YOUR LANGUAGE-ΜΕΤΑΦΡΑΣΗ: